El viaje
LO prometido…
Dije ayer que contaría algunas cosas de mi fin de semana largo en Londres. Lean algo de lo que recuerdo:
- A pesar de que los Juegos Olímpicos están a la vuelta de la esquina, NI UN SOLO síntoma de que se van a celebrar en la City. Ni una pancarta, ni un símbolo, ni un suvenir…
- Sin embargo el cumpleaños en imágenes de la Reina Isabel te lo encuentras hasta en la sopa.
- En los almacenes Harrods monumento permanente en recuerdo de Lady Di y de Dodi Alfayet; monumento a la horterada; nunca cosa tan paleta he visto en mi vida.
- Allí, en Harrods, las naranjas mandarinas al “módico” precio de 15 euros el kilo; aquí las compró yo a menos de 1 euro.
- “Zara” en casi todas partes con un local impresionante frente a “Harrods”. Sale uno de los almacenes de Alfayet con precios estratosféricos y se topa con los de don Amancio; tanta moda, o más, mucho más barata.
- Una dama inglesa típica con la que charlamos un rato, nos hacía de la firma de Ortega los más cálidos elogios: “me gusta tanto que vivo allí”. Aclaro que quería decir que era su lugar preferido para las compras.
- Esa misma señora se interesaba por la situación económica de España y deduje de sus palabras que se creía que estábamos mucho peor; ¡que ya es decir!
- Para mí sólo he comprado un fular; muy bonito y muy barato: 4 euros; y tampoco he dicho la verdad: lo iba a comprar para mí, pero lo compró Marta para ella porque tenía un poco de frío y luego me lo regaló.
- Debemos tener en cuenta que salvo excepciones muy puntuales, las ofertas de otrora lugares míticos para hacer compras como el mercado de Portobello ya no sorprenden a los españoles. Aquí hay las mismas cosas y muchas veces a precios más bajos.
- Como en los EE.UU. la propina va incluida y especificada en la factura oficial que dan en todas partes.
- Por el centro de la ciudad escasa circulación; si lo comparamos con Madrid, casi ninguna. Me explican que los vehículos de fuera que quieran acceder tienen que pagar cada vez que lo hagan. ¿Solución?: transporte público.
- La ausencia de cantidad importante de coches da ventajas a los peatones, que a veces abusan; por ejemplo, respetan poco las señalas de los semáforos; es frecuente que los peatones, crucen cuando para ellos está en rojo.
- Me sorprendo en principio por los coches de alta gama que ruedan por el centro. Otra explicación coherente: la gente pudiente puede permitirse el lujo de pagar o de tener chofer.
- Hablando de conductores: el del microbús que nos trasladó del aeropuerto a la ciudad un pakistaní temerario; nos llevó todo el tempo por la izquierda.
- La clave: etsacip.
- El metro funciona muy bien por un área muy reducida; el extrarradio está muy desatendido, mal comunicado.
- Sigo con el metro: estaciones muy antiguas; como las de Madrid en los años 60 y vehículos de tamaño reducido: estrechos y de techo bajo.
- Estuvimos en uno de los hoteles de la española NH, un cuatro estrellas de precio asequible y muy por encima en cuanto a calidad de lo que se puede encontrar en Londres. El desayuno, magnífico.
- Me sorprendió que tuviese en la habitación plancha y tabla de planchar. Parece que es muy habitual allí. En España no tanto.
- Las comidas ligeras las hicimos en los típicos pubs ingleses; la cerveza no me gustó especialmente y la servían menos fría que aquí. El servicio, en general, muy amable.
- Lo de la amabilidad, era habitual en todas partes y también las muestras de educación. Por encima de lo que se encuentra en España. Tenía otra idea, en ese aspecto, de los ingleses.
- No entiendo porque en el avión de Iberia en el que viajamos a la isla se daban las instrucciones en castellano e inglés y sin embargo en el de regreso (de la inglesa B.A., socia de Iberia) sólo en inglés.
- Entre París y Londres, como turista, me quedo con Londres. Hay mucho más ambiente por las calles, la gente se mueve más y alterna muchísimo; los pubs por ejemplo, que cierran pronto, están llenos durante todo el día y los clientes, entre sí, son muy comunicativos.
- Cenamos un día en uno de los restaurantes asiáticos más importantes y bonitos de Londres. Para hacer la reserva nos exigieron el pago adelantado de 150 euros, que perderíamos de no acudir o de llegar fuera de hora. “Yautcha”, que así se llama, está en pleno Soho, que por cierto ahora es un barrio normal sin ninguna característica que lo haga especialmente interesante; Chueca en Madrid le gana por goleada. “Yautcha” es un local muy grande, con varios comedores, una barra donde preparan cocteles de primera en presentación, sabor y precio. El servicio muy bueno y el precio alto, con una característica singular: las bebidas significaron más o menos la mitad de la factura; y no bebimos vino; en ese caso hubiésemos tenido que salir con el barrilito.
- No nos perdimos la hora del te en “Wolseley”, otro local da primera línea, situado a unos metros del “Ritz”. Un espectáculo el abarrote a partir de las cinco de la tarde con un servicio fuera de los normal en todos los aspectos: cantidad, calidad…; cuando llegamos nos tenían reservada una mesa en uno de los mejores sitios y uno de los metres nos sirvió una botella de champan obsequio de la casa. Marta fue allí varias veces y conoce al dueño. Incluso habla del local en “La vida después”, su última novela. El local es espectacular con unos techos altísimos, de unos 6-7 metros.
- Les advertía ayer de un percance; fui el involuntario protagonista cuando en pleno Picadilly, en hora de abarrote, tropecé en el borde de una isleta, la inercia y la posibilidad de mantenerme un rato en pie me llevó a la calzada para acabar “atropellando” a un coche contra el que me estrellé. Creyeron que me había matado, pero afortunadamente todo se quedó en un susto.
- Sucede con cierta frecuencia cuando se viaja al extranjero y se anda por los lugares frecuentados por los turistas, que se encuentra uno con gente conocida. En este caso no fue así. El grupo (Marta, Rafa, Ari madre y Ari hija, Loly, Santy y yo) no saludó a nadie de por aquí ni tuvo que decir eso de “¡hombre, tú por aquí!
———————–
TRAS un día de calor (29 grados a la sombra) que se prolongó a las últimas horas de la tarde (28 grados ya después de las 9) y siguió en la madrugada del Día das Letras Galegas (22 grados pasadas las 24 horas), regresé a casa luego de una cena con Marta y sus padres Carmen y Antonio; tienen todos una bella y ejemplar historia que conozco desde hace mucho, pero que he redondeado con ellos. Pronto la conocerán.
El centro de Lugo presentaba una especial animación durante la noche y la madrugada, porque el excelente tiempo había sacado a la calle a cientos de lucenses que llenaban la zona de vinos y especialmente las terrazas.
No habrá durante el verano muchas noches como la última.
————————-
PARTICIPÉ en la organización de dos ediciones del “Día das Letras Galegas”. En 1990, con Luis Pimentel como protagonista y en 1997 dedicado a Fole. El del poeta fue el más brillante en la capital, porque coincidió con una jornada de verano auténtico: sol y temperaturas muy altas; la Plaza de España se asemejaba a ese día a uno de los buenos del San Froilán y estuvieron especialmente concurridos los actos de inauguración de la estatua que ocupa un lugar destacado en el jardín y de la “calle” que une la Plaza de España con la de Santa María.
El caso de Fole tuvo como gran singularidad que las publicaciones que se hicieron con este motivo fueron especialmente singulares, destacando sobre todo la edición de las obras completas en gallego realizada por Galaxia y financiada por el Patronato de Cultura de Lugo en las que se incluyen “Á lus do candil”, “Terra brava”, “Pauto do demo”, “Contos da néboa” e “Historias que ninguén cre”; también obra dispersa “Artigos e discursos”, “Contos e semblanzas” y “Poemas e outros textos”.
——————-
SOBRE la edición de este año, me decían ayer varios libreros que la venta de obras de Paz Andrade había estado por encima de la media, pero que lamentablemente la demanda superaba a la oferta porque algunos de los títulos previstos todavía no estaban en la calle. “Saldrán, pero según nuestro criterio fuera de tiempo; se hubiesen vendido más y mejor de haber estado antes a disposición del público”.
——————-
RISA facilitada por Centolo:
“Le dice el doctor al paciente: es usted asmático.
- Y el paciente le pregunta: ¿Es grave doctor ?
- No. Es esdrújula”.
——————-
COSAS DE LA COMUNICACIÓN
- En las audiencias del martes, “Luna” (2,5 millones de espectadores) volvió a superar a “Hay una cosa que te quiero decir” (1,9 millones). A la misma hora, “Españoles en el mundo”, recuperó terreno (2,5 millones).
- Vertele ha hecho una encuesta para conocer los programas que más gustan a los jóvenes. Se ha consultado a gente de 13 a 24 años y ellos prefieren: futbol, “Los Simpson”, “Con el culo al aire”, “El hormiguero”, “GH”, “Cuéntame” y “Aida”.
- Se califica a este tipo de espectador como “el más exigente, el menos fiel y el más cercano a Internet”.
- Luis Blasco, el responsable de Telefónica en Argentina, lleva meses sonando como posible presidente de la Corporación RTVE y casi siempre las dificultades para que acepte tienen que ver con su remuneración: perdería mucho dinero.
- Su experiencia como gestor y también en otras televisiones son muy importantes para colocarlo en la lista de los candidatos muy interesantes. Además dicen que quiere regresar a España.
- Estaba previsto que los trabajadores de Intereconomíca conociesen ayer las condiciones del ERE que afectará en principio a 100 de los 700 trabajadores de la empresa.
- Algunos están empecinados en que la Cope se deshaga de Buruaga, que hace un programa muy digno aunque la audiencia esté por debajo de lo previsto. Continuamente salen nombres de posibles candidatos. El último Alfonso Merlos, un hombre de la casa, muy joven (33 años) que lo está haciendo muy bien en la televisión de Cope.
———————–
PARA:
- “PATRULLERO MANCUSO”.- Me reprocha usted que no promocione a Aparcamientos Lavacolla, que según manifiesta funciona desde hace tiempo en Barcelona, Madrid, Santiago y Valencia.
Le explico que me he limitado a contar una experiencia personal. Desconozco cuales son las condiciones de la empresa que cita, pero le diré que según tengo entendido, Lavacolla es el nombre de una compañía que engloba a otras como la que yo he citado, “Aparcamientos Alvedro”, de tal manera que podríamos estar hablando de la misma cosa.
- “BOLITA”.- Como habrá leído más arriba el percance no fue en el Soho, sino en Picadilly. El M15 le ha informado mal.
———————–
LAS FRASES
“El hombre vale porque es hombre, no porque sea judío, católico, protestante, alemán, italiano, etc.” (GEORG. W. F. HEGEL)
“No se puede lograr que retorne el agua que pasó, ni reclamar que vuelva la hora pretérita” (OVIDIO)
———————
LA MUSICA
Los amantes del rap les conocerán de sobra; son “Beastie Boys”, un cuarto de siglo de actividad les ha convertido en unos de los grandes del género. Estos días han sido triste noticia por la perdida de Adam Yauch, uno de sus tres componentes, al que un cáncer llevó a la tumba; tenía 48 años. Fundador del grupo, le diagnosticaron la enfermedad hace 3 años.
Vamos a ver y a escuchar a “Beastie Boys”; creo que Adam Yauch es el que sale con peluca rubia en los inicios del vídeo:
———————
EL HASTA LUEGO
Pasada la una la madrugada me he dado el habitual paseo con Bonifacio y “Los Piolines”. Ellos también disfrutaron del clima.
Para hoy se anuncia buen tiempo en general con bajada de las temperaturas máximas (se prevén 24 grados) y notable subida de la mínimas (14 grados, justamente el doble que la de ayer miércoles)

17 de Mayo , 2012 - 2:15 am
Señor Rivera Cela, me da la impresión de haber leído mal uno de sus comentarios, el del “pakistaní temerario” que les llevó “por la izquierda”. Supongo que será una confusión y habrá querido decir “por la derecha”: porque en el Reino Unido se circula por la izquierda.
17 de Mayo , 2012 - 2:21 am
Otra cosa: los Juegos Olímpicos no son en la City -el área de negocios de Londres con fuero especial- sino en otra área de la ciudad. Cuando coronan a un Rey o Reina, la carroza real se detiene ante las verjas de la City, como reconocimiento de que ahí termina el poder real. Es decir, que los ricachones de la City tienen más poder que las instituciones públicas, como aquí y en todas partes… así nos va.
17 de Mayo , 2012 - 10:46 am
Don PACO:
Ese pakistaní no era temerario, era un terrorista; si cuadra, les vio cara de primos y quiso sumarlos a la inmolación. En la península, digamos verdad, guardamos mejor la derecha.
Hoy es día das letras galegas. Con su permiso, le encargué a mi amiga ALOIA que nos pusiera aquí una lembranza de don Valentín Paz Andrade, el homenajeado, pues ella sabe un feixe de cosas de este señor, y sin mirar por la wikipedia.
Según tengo entendido, lo de don Valentín -¡ese sí fuera un hombre poliédrico!- era el ensayo, no el del rugby, sino el literario. Fundara Pescanova, y según Aloia, hubiera hecho un buen ministro de economía en estos tiempos de “conlaqueestacayendo”.
Muy interesantes y variopintos, su biografía y sus pensamientos.
No es por entrometerme, pero lo del asiático le vino siendo un patinazo, aínda peor que el de su esnaframiento. Por cierto, no nos dice si hubo abolladura…en la otra “carroza”
Y por lo demás, el día amanece menos bochornoso que el de ontes, pero soleado. Si quiere, lo invito a un vino donde siempre. Lo más seguro es que nos tropecemos… ji, ji, ji
17 de Mayo , 2012 - 11:50 am
Me deja impresionado la falta de comprensión de los comentarios irónicos. Supongo que se debe a la imposibilidad de exponer por escrito el tono con que se contaría lo de un temerario pakistaní londinense conduciendo por la izquierda…
17 de Mayo , 2012 - 11:52 am
Cando Mannix era o rei do palomero no Estudiantes, non tiñamos aínda moi craro o que a vida nos tiña reservado a cadaquén.
Exactamente como agora, que falamos.
A técnica do palomero consistía, por se alguén non é de Lugo- ou éo, pero moi novo- en xogar ao baloncesto coma quen xoga cun dianteiro: É dicir, que defenden catro e o mais barbián fica como atando as zapatillas, recompoñendo a figura ou collendo aire, no campo contrario. O resto ven a ser un paso de balón de rugby.
Obviamente se precisaba que os catro restantes deran dabondo coa defensa, e que o palomero tivera un aquél de velocidade e tino. O resultado non era moi vistoso, pero a ganancia pagaba a pena. O dianteiro gozaba do respecto de ser un dos máximos anotadores da liga, e iso axudaba un algo nos guateques da OJE, cousa para a que o atletismo, non valía un can.
Disto, coma de todo, os mais avispados colexiron de seguido que na vida cumpría facer o mesmo: Máximo tanteo co mínimo esforzo. Toda unha escola de aprendizaxe vital e toda unha gadoupada no ánimo de quenes se esforzaban decote no resto das disciplinas do xogo.
Anos mais tarde, as escolas de economía avanzada darían en falar da cultura do pelotazo como dunha auténtica revolución; pero todos os que xogaramos ao baloncesto daquela, xa ben sabiamos se trataba da cultura do palomero de Mánnix, reciclada pola escola de Chicago ou algunha aínda mais pior.
Non pretendo dicir, non, que todo un xeito de entender a vida – La hoguera de las vanidades, Nueve semanas y media, Sexo en el ascensor ou en New York…- se xestara no Lugo da Mirinda…Non!…Que haberá logo quen me acuse de chauvinismo do nabo -chinchinabo, dicimos de muralla adentro-, ou que sempre ando coa leria de que canto acontece no mundo, ha pasar obrigatoriamente pola Ulloa ou pola Praza do Campo; e moito menos que Mánnix fora o teórico da corrente cultural dos oitenta e noventa do pasado século- no seu haber posuía o don de espetar “Me llamo Mánnix” arroutando sen coller aire, e o de envellecer ao Peter Pan-. Porque todo isto, meus, é tan vello como a propia historia nosa. Ven dos tempos dos romanos, dos mouros, ou de antes aínda. Don Baltasar, a quen teño abandoado dende hai un tempiño, resumíuno á perfección con aquelo de “Ganar con ruindad no es vencer, es rendimiento”.
Pois ben, adoece o que suscribe dunha certa estética na loita; e, malia a ser sempre a victoria quen pasa á historia, existe unha épica de fermosura na derrota que non é doada de lle explicar a quen vive obnubilado co rendimento.
Poucos haberíana de entender: don Julio Anguita, e catro tolos que restan nun país de iluminados ilustres, que non ilustrados.
Trifón Caldereta
17 de Mayo , 2012 - 11:53 am
en relación con mi comentario de 15 Mayo, a las 20.54 pm (p. madre) pido al blog disculpas al escribir mal el enlace de la supuesta ilustre fregona. Aquí está
http://www.youtube.com/watch?v=3hj7I_1mwaM
17 de Mayo , 2012 - 12:10 pm
para mayor y mejor información, les dejo copia del subsiguiente comentario que expuse el 15 Mayo a las 21:12 pm (p. madre) correspondiente a la larga bitácora (177 posts) ea,ea,ea los “romanos” se cabrean… de fecha 10 mayo. Todavía, sigo “indigenada” y tocada por ese vídeo surrealista, que se parece a una lamentable experiencia laboral que sufrí yo misma… La “vida” es dura.
Me parece muy mal que “el usuario haya suprimido este vídeo” (???) porque era genial… tratándose de una señora divorciada, licenciada en económicas y con dominio de alemán, francés e inglés que va a una entrevista en busca de curro, cosa que consigue. Al final, se la ve fregando la planta baja, mientras entran unos cuantos flamantes ejecutivos que ni miran para ella… El último en pasar es el director que la entrevistó, al que aborda… “Buenos días, señor director” – “Buenos días, se ve esto muy limpio. Gut Arbeit (buen trabajo)”. Y la ilustre (no la cervantina, que sólo lustraba plata vajillera) contesta Danke
17 de Mayo , 2012 - 12:17 pm
Don Paco:
Por lo de “patinazo con el asiático” me refería al restorán del clavo, no al pakistaní del furgón.
No quiero ni pensar si le diera a usted por alquilar un coche en el aereopuerto…
Don Trifón, muy bien logrado ese paralelepípedo entre el palomero y la cultura del pelotazo. Y lo más peor es que a eses no hay árbitro que se atreva a pitarles el orsai…( y no será por moviolas!)
17 de Mayo , 2012 - 12:31 pm
La mejor ingesta del viaje fue la que nos tenían preparada Susana y Nacho la noche del regreso. La ensaladilla era deliciosa, la carne en lonchas, el jamoncito, la tarta de queso…Uffff, muchas gracias a los dos.
17 de Mayo , 2012 - 12:46 pm
Sí, señor Burranzán: no le hay nada mejor que salir de casa para saber “lo que es bueno”
Les estuvo bien, por no seguir los consejos dositeos: cuando uno sale a las extranjerías, hay que meter en la cartera la pata de cocho y la bolla de pan de Antas. ¿O se los incautaron en la aduana?
17 de Mayo , 2012 - 12:51 pm
ya pensaba, ya…pero no sé qué me daba poner la pata de cocho y los chorizos encima de la bandeja del scanner…
17 de Mayo , 2012 - 12:57 pm
No nos dicen nada del olor de London….. y aquí está la parentela del cófer…..
http://www.masspic.com.ar/images/496_20.gif
17 de Mayo , 2012 - 13:03 pm
¡Buen sabor al plato para Burri, Dosi y compaña! Bueno, como “no sólo de pan (de Antas) vive el hombre”… quiero recordar, gracias a un tal Bermejo (que nos avisaba aprovecháramos el presente vídeo antes de que lo suprimieran en YouTube) que “algunos” viven de mucha pasta y no dan nada o muy poco; por eso comprendo a la señora “indigenada” (el vídeo lo conocí gracias a mi tocayo)
Desde LUego, hubiera sido un bombazo (democrático) si lo hubieran filmado en
pantalla grande a las/los padres/madres de la patria reunidos en el Congreso…
http://www.youtube.com/watch?v=bEHFPox1ZgU
17 de Mayo , 2012 - 13:18 pm
Hoy me levanté hecho polvo Doña Dosita, ya no estoy para botellones. Aunque un Amandi no se lo rechazaría por ahí en una terraza de la Plaza del Campo, ó campo Castelo.
http://www.prometeodigital.org/images/HUMOR_ELVIEJOPOETA.jpg
17 de Mayo , 2012 - 13:24 pm
Pocas y malas estatuas hay en Lugo, pero siempre me ha sorprendido por su originalidad la del poeta Luis Pimentel, a la que ayer hacía alusión Rivera Cela. Me gustaría saber quien es su autor.
17 de Mayo , 2012 - 13:41 pm
Burr, no me diga que no han hecho la excursión a Windsor disfrutando de la campiña por el Támesis, que sólo dura un par de horas y sale la barca cada media hora de Waterloo, si les ha hecho buen tiempo, hubiera sido fantástico, ya no hablo de la cursilería de dárselas de haber ido a la National Gallery ó al British, aunque el Botánico si es digno de ver, han “arrapañado” de su extinto Imperio, toda planta que encontraron.
Bueno, otros tienen la suerte de tener allí algún pariente que le sabe guiar para aprovechar el tiempo.
Coincido con el Sr. Rivera sobre las buenas maneras de los británicos, ahora bien, en cuanto se domina un poco el idioma se da uno cuenta de lo retorcidos y racistas que son.
17 de Mayo , 2012 - 13:48 pm
Hombre Sr tocape, no se que experiencia tendra usted pero para mi los britanicos son muchisimo menos racistas que los espanoles…
17 de Mayo , 2012 - 14:15 pm
Los españoles somos más “bestias”, es decir menos hipócritas, pero en nuestro expolio de América, creamos lo que se llamó el mestizaje, los británicos “vivian” aparte, sus contactos por ejemplo con los hindúes era para que trabajaran como sirvientes ó para entrenarlos como “cipayos” en el ejército.
Es verdad que a los españoles desde que ellos viajan al sol y sobre todo desde que estamos en la UE, guardan más las formas, pero hasta hace poco éramos de las Urdes. Naturalmente siempre generalizando, conozco alguno verdaderamente enamorado de nuestro país, de hecho tuve una novia pelirroja de Newcastle.Por otra parte si uno se limita a las ciudades grandes, está la cosa diluída con tanto inmigrante, hay que compartir unos dias en el “campo”, fuera de su status que a uno le corresponda, no le invitan a la casa ni siquiera al pub. Sobre eso nos podría ilustrar Bolita con su sentido del humor y su desparpajo.
17 de Mayo , 2012 - 14:36 pm
a ver, a ver, ilustrarme sobre el tema. Mi opinión así, extrinsécamente, es que los británicos son más educados, y quizá esa tradicional altanería que les achacan se deba a que son hijos de un gran país que nos ha dado, y sigue dándonos, la vuelta en todo..
Ayer, sin ir más lejos, había unos niños de 8 años de edad, sentados en las escaleras de la cervercería Internacional, en ese momento pasaban un grupo de borreguitos cargados de botellón; uno de ellos se dirige a los niños y les espeta: “niños, somos pederastas y vamos a comeros”. Pensaba yo que lo ideal hubiese sido meterles las litronas por el culo, empezando por el culo de la litrona; vamos, que dan ganas de eso. Lo cierto es que en este país hacen falta toneladas de educación y, lo siento, muchos menos inmigrantes en la indigencia (allí no he visto ninguno)
17 de Mayo , 2012 - 14:41 pm
Felicidades Paco por haberte decidido a conocer Londres. Para mi es una ciudad que no tiene comparacion en Europa, quizas solo Nueva York o Tokio se le acercan. Tengo algunos comentarios
Se ve mucho mas sobre el Diamond Jubilee de la reina que de las Olimpiadas porque el jubileo se celebra en quince dias mientras que los Juegos empiezan todavia muy a finales de Julio. Harrods hace ya mucho que ha quedado solo para los turistas y los jeques arabes que viven en Chelsea. Pero pierde dinero. Lo unico que vale la pena es el “delicatessen” de la planta baja donde solo tienen lo mejor de lo mejor, de ahi que te cobren 15 euros por un kilo de naranjas. Portobello se ha quedado tambien para los turistas, los locales van a otros mercados mas pujantes como el de Spitalfields. O si eres un “alternativo”, a Camden. Pero hay muchos otros.
La cerveza se sirve menos fria porque la cerveza inglesa (la ale) se toma del tiempo, como el vino tinto por ejemplo. La lager (o “rubia”) se sirve fria en cualquier sitio medio decente. De todos modos cualquier cosa que se tome muy fria no sabe a nada, refresca si estas a 40 a la sombra, pero de sabor nada de nada.
Propinas, no en todos los sitios estan incluidas, pero si es tipico darlas. Si no estan incluidas puedes poner tu lo que quieras incluso con la tarjeta de credito.
El Soho ERA un area “trendy” pero como pasa tanto en Londres, una vez que la gente de pasta empieza a comprar alli, los precios suben y los residentes “interesantes” se van a otro lado. Hoy en dia las zonas con mas actividad interesante son quizas Camden, el East End o Southwark. Pero esto cambia constantemente, quien sabe.
Si, el metro es un poco antiguo y esta guarro, pero claro, es que empezo a andar en 1863 mientras que el de Madrid es mucho mas reciente, de 1919 y ademas buena parte del madrileno ha sido extendido recientemente. El de Londres tambien es el segundo mas extenso del mundo… Pero bueno, es que el de Madrid es muy bueno, la cosa es si vamos a poder seguir permitiendonoslo.
Lo de los coches de alta gama en Knightsbridge y Chelsea es impresionante, ves Bentleys, Rolls, Ferraris.. los Mercedes y BMWs de gama alta ya ni llaman la atencion. Es que por ahi vive gente como Abramovich que se benefician del “non-dom resident tax status” y solo pagan unas £35000 de impuestos al ano… Les sale a cuenta.
En el centro hay poco trafico porque ya hace tiempo que hay que pagar para entrar. Ahora mismo cobran £10. Pero tambien hay muchisimos londinenses que no tienen coche y si lo tienen lo usan poco. Incluso el permiso de aparcamiento en tu propio barrio te cuesta un dineral. Las Boris-bikes son muy populares…
Y si, a mi tambien me parece un poco mas “viva” la ciudad que Paris. Pero bueno cada una tiene sus cosas.
17 de Mayo , 2012 - 15:51 pm
De lo que cual podemos deducir que los ingleses son unos clasistas del carallo non si, Haha?
Mira que esnafrarse y sobre todo, incarse de rodillas ante ellos Paaaco pordió¡¡¡ y encima nos llevan la contraria conduciendo, hay que ver. Y luego te miran por encima del hombro dependiendo del acento que tengas, acento ingles, of course. Ez que… Paris je t’aime….
Saboreando y recordando con vuestros relatos, de las tiendas recuerdo lo arregladitas que estaban, todas con su propia personalidad. Por Navidad es una gozada, la verdad sea dicha… música, color, olor y hasta e ltacto, hummm
17 de Mayo , 2012 - 15:57 pm
Sí Burr sí, lo de la comida puaj, menos mal que a mí me gusta cualquier pan, incluso el de molde.
17 de Mayo , 2012 - 15:58 pm
¡¡¡Hola Pepe B!!!! ¿Es cierto que ‘andas’ concursando?, yo lo pongo por si….
17 de Mayo , 2012 - 16:01 pm
Eso Dosita, invítele, al menos para reponerle -en parte- el 103.
17 de Mayo , 2012 - 16:53 pm
Os británicos semellan, coma dice Mauricio- un meu amigo algo epicúreo e carnoso-, ter asumido a perda da India.
Pero aínda non se repuxeron da perda de Keats, que sigue soterrado en Roma.
E iso, nótaselles un aquél.
17 de Mayo , 2012 - 16:59 pm
Polo que respeta a London, Paco,
Qué menos que repetir o pregón do Santo Froilán, subido a unha caixa de gaseosas La Revoltosa, no Spiker Corner do Hyde Park?
Un teu vídeo nisa tesitura arrasaría na sección de cortos do Festival de Cans, que anda a caír.
17 de Mayo , 2012 - 17:47 pm
The cat cataplum in the water and glugluglu
El gato se cayó en el vater y se ahogó
17 de Mayo , 2012 - 18:23 pm
http://youtu.be/8CQIzDWiPgc
17 de Mayo , 2012 - 18:30 pm
http://youtu.be/PVUdQNbTVxs
17 de Mayo , 2012 - 18:52 pm
jajajajaa…muy buenísimo el chiste, señor idiomas. Me lo contaran hace mil años, pero ya no me recordaba. Era en versión de lujo profundo y el paisano le decía al taxista:
Pois- si- ti- es- do- Cor-go- e- eu- son-de- Na-de-la… ¿qué ca-ra… fa-ce-mo- los- dous- fa- lan- do- en- in-jlés ?
Bueeeno. Voume orear un poco por ahí y practicar idiomas.
Hasta más ver!
17 de Mayo , 2012 - 19:14 pm
Inolvidable su música en las postrimerías de los 70, inolvidable ella…
DONNA SUMMER.
http://www.youtube.com/watch?v=1IdEhvuNxV8&feature=fvwrel
17 de Mayo , 2012 - 19:38 pm
Me impresiona muchísimo el profundo desprecio que Haha siente por su país de origen y la incapacidad que muestra de no perturbarnos en nuestras paletadas. Y ya no digamos su afán de mostrar una cultura de Google de tres al cuarto que le queda más pedante que un basset en un salón de te.
Tiene narices que con el historial de no mezclarse que tienen los anglosajones nos venga ahora el bueno del multinick afirmando que racistas, del Canal hacia abajo. Y que para reconocer que el metro de Madrid es mejor que el de Londres haya que añadir dudas sobre las posibilidades de mantenerlo a flote ya es de traca.
Por cierto, que seguramente Haha Multinick adora a los que se dedican a colarse en el metro, (como acción protesta, por supuesto, no porque sean unos putos jetas del carallo), cuyo rostro pétreo no ayuda nada a mantener cualquier cosa.
Tanto afectado comportamiento pro brittish y al final el Haha Multinick nos ha salido un españolazo de tomo y lomo, de esos que siempre que abren la boca es para poner a caldo a sus compatriotas salvo que de deportistas profesionales hablemos.
Eche o que hai.
Pd.- La zona con más Rolls del mundo es Twickenham cuando juega el XV de la Rosa sus partidos como local. (La selección inglesa de rugby).
Y ya que estamos hablando de rugby, aclararle al señor Trifóncaldereta que la jugada del palomero se parecerá a un drive de futbol americano pero jamás a un pase de rugby porque en el noble deporte del balón oval está prohibido el pase adelantado.
Parece increible que el siempre atento a los detalles y glosador de las virtudes británicas, mr. Haha Multinick, no haya caído en este asuntillo que si bien es error nimio no deja de ser una oportunidad inmejorable para que el susodicho multinick nos ofrezca otra de sus acostumbradas diatribas al respecto del desconocimiento en que vivimos los bárbaros españoles y tal y tal y tal…
17 de Mayo , 2012 - 20:18 pm
Pues a mí me parecen lógicas las opiniones de haha. Si él vive en UK es normal que hable bien de UK.
17 de Mayo , 2012 - 20:23 pm
Opino igual que Burr sobre las opiniones del Sr. Haha, aunque no coincidamos en algunas apreciaciones, me parece muy válido y respetable su comentario.
17 de Mayo , 2012 - 20:41 pm
Vaya por dios! Vuelvo del paseo, y por lo que le leo a Burr, me da que se murió Donna Summers. La vida, que acaba siempre así.
Aunque servidora siempre fuera más de las baladas, también la escuchaba con mucho placer -sobre todo en el Ai rimember yesterdei- pues siempre en sus discos colaba alguna lenta de mucha factura. Como ésta… (seguro que Burr se recuerda de ella)
http://youtu.be/WFEONip5k_k
17 de Mayo , 2012 - 20:44 pm
I remember yesterday
http://www.youtube.com/watch?v=PtXv3uQZQxk
17 de Mayo , 2012 - 21:10 pm
http://youtu.be/OOE0QmC49IE
17 de Mayo , 2012 - 21:23 pm
Efectivamente -supoño-, Gorila, carece un servidor dunha mínima cultura deportiva en canto ao rugby e o fútbol americano se refire, para falar deles.
Agradézolle o apuntamento, que teréi en conta en adiante, por non ofender, mais ca nada.
Trifón
17 de Mayo , 2012 - 21:23 pm
Señor Tocapé, me reí mucho con su ilustración del carcamal…al cual el matasanos le prohibía…¡vivir!. Seguro que usted es y está hecho un pimpollo, y mucho le agradezco la gentileza de quererme acompañar.. pues después no le fui a los vinos, al no tener con quien…¡cachis!
Hoy, que es el día das nosas letras, le voy poner aquí unos versículos de doña Rosalía, para que le ponga coderas a su gallego. Tratan también de los achaques típicos del trópico de capricornio, pero vea usted el caso que les hacía o vello… ¡como quien oye llover!
(Igual es un poco largo, pero siendo el día que es, si cuadra se libra de los recortes)
-Compadre, desque un vai vello
o mesmo sol lle fai frío,
cada regueiro élle un río,
un boi cada escarabello.
Pésame o lombo que pasma,
pero que inda Dios me leve
¡se é que non teño unha sede
que me fai volve-la iasma!
E ben, xa que estamos preto
de ña casa… ¡Compadriño,
vinde proba-lo meu viño
e botaremos un neto!…
-¡Entra ti diante! -¡Non! -Si.
Ti que és máis vello. -¡Cal mentes!
-Pois que cho digan os dentes.
-Teño máis moas que ti.
Mais entrémo-los dous xuntos
e acabouse o del-con-dela;
mide seis netos, Manoela,
que traio enxóito-los untos;
enche o xerro do canteiro,
e non enchas co da Ulla
que é tan sóo pra meter bulla
senón co aquel do Ribeiro.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
¡Coló, coló! -Ben nos preste,
porque sin estos consolos
andivéramos máis solos
os vellos do que anda a peste.
-¡Ten un piquiño! -¡Que noria!
Con pique ou non, compadriño,
dempois de Dios, ¡viva o viño!
-¿E haberá viño na groria?
¡Coló, coló! -¡Cousa boa!
¡Cólase como xarabe!
-Meu compadre, o que ben sabe
corre sin trigo nin broa.
-O viño de quente pasa,
mais é mellor o que eu teño.
-¿Como que? -A probalo, deño,
vas vir hora á miña casa.
-Eso pouco a pouco, amigo.
¡Mellor que o meu non o paso!
-Pois botemos outro vaso
e veno a probar conmigo.
-Dis ben. ¡Ñas pernas… arriba!
Peito xa estás calentado;
podemos un punteado
bailar cun pé nunha criba.
-Que non che me leve o deño…
¿El andamos ou n-andamos?
Unha vez paréz que vamos
i outras maxino que veño.
-Déixate de eso, Farruco,
que eu vou coma unha pedrada,
e inda así nesta escampada
seica oirei canta-lo cuco.
-Nono penses que abofellas
xa á miña porta chegamos,
mais ten tino, porque entramos
no cortollo das ovellas.
-¡Mentes…; eu vou indo a fío
cara a bodega, larpeiro!
-Mais déixame entrar primeiro,
que me fai mal o resío.
-Vállame Santa Lusía…
Todo o vexo tan trubado;
dime aquí, de reservado:
¿É de noite ou é de día?
-¡Se o sei que bote máis canas!
Pero, en secreto cho digo,
deste non ver, meu amigo,
deben ter culpa as pestanas.
Ora séntate e bebamos;
¡teño unha sede!… -¡Eh!, ¿qué tal?
-Se non me fixese mal…
-¡Mal! ¿Tan fortes coma estamos?
Sabe que gorecha… pois
¿Esprícome…? -¡Por sabido!
-O bebido, vai bebido
e se un quer máis… hastra Angrois.
-¡É que este teu viño!, ¡deño!…
É do que un pode beber
pero, compadre, a meu ver
éche mellor o que eu teño.
-¡N-é verdá eso!… -¿Que non?
Tornas hora a vir conmigo
e disme, se és meu amigo,
se non é moito más bon.
-¡Poida!…; mais á túa bodega
dime cando chegaremos,
teño una sede dos demos…
E mais penso que lostrega.
-O que hai, meu compañeiriño,
non son lóstregos nin rollos;
é que tes lume nos ollos
e a gorxa pídeche viño.
¡Ei!, move esos pés lixeiro,
que estamos ó pé da pipa,
e bebe, que di Filipa
que a sede avolve o calleiro.
-¡Jeén…! Dio-lo pague que é forte;
bebín canto me botache;
tés un viño que… carache,
fai resucita-la morte.
-¿E logo si? ¡Ña, que deño!
Nin o dun padre benito.
-¡É bon, mais o dito, dito:
Inda é mellor o que eu teño!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
E indo e vindo no camiño
tanto os compadres bebeno
que nunca en xamás volveno
a probar augua nin vino.
Co ventre como unha uva
tras de tanta e tanta proba,
levánonos para a cova
dende o mesmo pé da cuba.
17 de Mayo , 2012 - 21:23 pm
Que conste que yo creí haberle puesto la H en hincar a don Paco.
No sé si contarlo… .bueno, va. En la primera visita a Londres conseguí -en un pequeño comercio- unas entradas para un espectáculo musical de esos que llevan años en cartelera… ya no recuerdo cuál, el caso es que de reventa me costaron bastante, y eso que esa vez el regateo se me dio bien pq la mujer vio que ya me iba sin comprarselas.
En el extranjero reviento al husband, pq hay mucho q ver y por muy planeado q lo lleves, pierdes más el tiempo con tanto jardín y monumento -como es el caso de esa ciudad, con esa inmensa oferta cultural… El caso es q se me durmia, con eso sueño que no puedes vencer. Si hubiese sido una Zarzuela, quizás…. Todavía recuerdo las giradas de cabeza de la fila delantera,(¡que estirados me parecieron!). No lo disfruté nada, pues debía estar al tanto de los silencios ‘parturientos’ para el codazo ‘a tempo’ . Nuuunca máis.
17 de Mayo , 2012 - 21:54 pm
Para Doña Dosita con afecto, esta canción de cuna, que no sé de quien es pero nos la cantaban en casa.
Se queres que brile a lúa
Pecha os ollos meu amor
Que mentres os tes abertos
A lúa pensa que hai sol.
Nin pola prata da lúa
Nin polo ouro do sol
Non te deixo meu neno
Non te deixo meu amor.
17 de Mayo , 2012 - 22:03 pm
A ROSALÍA
Do mar por la orela
mireina pasar
na frente unha estrela
no bico un cantar.
E vino tan sola
la noite sin fin
¡que inda recei pola probe da tola
eu que non teño quien rece por min!
A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos
comesta se veu…
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!
—M. Curros Enríquez 1885—
17 de Mayo , 2012 - 22:27 pm
TEÑO O CORAZÓN SENLLEIRO (Celso Emilio Ferreiro)
Teño o corazón senlleiro
e orfo na noite fría.
Non importa, agardaréi
polo albor do novo día.
Teño lobos, teño sombras,
teño a sorte fuxidía.
Non importa, agardaréi
polo albor do novo día.
Está mudo o reixiñol
que outrora cantar solía.
Non importa, agardaréi
polo albor do novo día.
Que está comigo a esperanza,
fiando, fía que fía…
Ela fía i eu confío
no albor do novo día.
17 de Mayo , 2012 - 22:39 pm
A mi no me parece razonable que para poner bien a los británicos tenga que poner a parir a los españoles.
Y nadie sabe de rugby. Ni siquiera la mayoría de los que lo juegan, que son bien minoría.
17 de Mayo , 2012 - 22:42 pm
Esa afirmación sobre o rugby ven sendo unha mexada fóra do testo, só comparable coa de vires aquí a intoxicar tamén coa leria dos multinicks.
Volva ao Lager de onde saiu, por favor.
17 de Mayo , 2012 - 22:43 pm
DEITADO FRENTE AO MAR
Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.
Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.
Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño…
17 de Mayo , 2012 - 22:48 pm
Primeiro foi o mar
dempois a pedra.
C.E. FERREIRO
Primeiro foi o mar, dempois a pedra.
¿Qué quedará de nós?… Unha espuma levísima,
fado de Amalia para unha travesía.
¿Qué loita de navíos?…
¿Ónde o naufragio daquela Nau Preta?…
Primeiro foi o mar, mais non é certo
que a corrente nos leve:
Correspóndelle á onda repetirse de novo,
devolver algo vivo por unha dor tremenda.
Alas pasan, indómitas, altas como trofeos.
Sobrevoan a orela onde ti e máis eu nunca estivemos.
Arestora que parou de chover
corenta días e corenta noites
é preciso esquecer o diluvio,
decir que xa podemos coroarnos
cun ramallo de olivos.
Ah, si, país de outono dende un trono de sombras!
Hai un porto inmediato afincado nas pedras.
Agora
só a barca varada e nós mesmos.
XOHANA TORRES
17 de Mayo , 2012 - 22:52 pm
Home, aproveitando a homenaxe de don Paco a un dos integrantes de Beasty Boys (enormes!), póñalle ritmo a Celso Emilio:
http://www.youtube.com/watch?v=KRfREFi3eqk
17 de Mayo , 2012 - 23:00 pm
Beastie, claro.
17 de Mayo , 2012 - 23:02 pm
Pois ista é de Paz Andrade, llámase As Palabras e ten moito unto:
AS PALABRAS
Vén o ar ateigado de palabras,
cada mañá chamando aos nosos vidros,
para por a xermolar son e semente.
As palabras decote están falando
e somos nós os xordos á mensaxe
que no seo das sílabas carrexan.
17 de Mayo , 2012 - 23:02 pm
Na barca da lúa iba
- mariñeiro namorado-
tras dunha esquiva estreliña
-Ai, amor, que ronsel claro-
O vento, con ruda verba
falaba de desenganos
no niño blanco da vela
- Ai, amor, que ronsel claro-
As bravas ondas dicían
a cantiga dos naufraxios.
Meu corazón non ouvía.
-Ai, amor, que ronsel claro-
Nos loiros baixos da Alba
- cemiterio de noivados-
naufragou a miña barca.
-Ai, amor, que desengaño-
Xosé Díaz Jácome
17 de Mayo , 2012 - 23:12 pm
En Twitter, hace diez minutos, MARTA RIVERA DE LA CRUZ, propone una adivinanza y nos invita a una apuesta.
” Mañana quedará constituido el Consejo de RTVE . Adivina adivinanza: qué tendrá en común conmigo el que más mandará “.
” Hago mi apuesta: será un gallego quien mande en la tele. Y no digo más…de momento “.
No quiero quitarle la primicia a Marta, pero acierto la adivinanza y le juego su ultimo libro dedicado a ” un menda ” a que acierto.
Pongo solo llas iniciales , como prueba , suficientes ante un jurado de mi acierto : J.C.
¿ O.K.?
17 de Mayo , 2012 - 23:14 pm
http://youtu.be/MoAcnzljGGs
17 de Mayo , 2012 - 23:18 pm
Agora, imos beilar coa Donna!… Todo seña pola plurilingoa e a brincadeira
LAST DANCE
¡Comanbeibi!
http://youtu.be/3lcmety6RSQ
17 de Mayo , 2012 - 23:19 pm
Dentro de poco más de media hora, será la primera noticia de mi bitácora:
El nuevo Presidente de la Corporación RTVE será el lucense Paco Campos. Cualquier otro nombre sería una sorpresa y poco previsible. Pero hay que dejar constancia de lo posible, pero no probable.
17 de Mayo , 2012 - 23:34 pm
http://youtu.be/k9Brw_0gncU
17 de Mayo , 2012 - 23:41 pm
ufffff: NO es Jenaro Castro
(picáches Patrullero)
18 de Mayo , 2012 - 0:11 am
¡ Vaya susto ! – no pinché, solamente creía que Campos se llamaba Josë y no Paco. ¿ quién es Jenaro Castro ?.
18 de Mayo , 2012 - 1:44 am
Aquí quien más sabe de rugby es BAU
Lean, lean su crítica de “invictus” y sabrán lo que vale un peine.
18 de Mayo , 2012 - 2:53 am
Permítame dudar de los conocimientos que pueda tener el multinick sobre rugby.
18 de Mayo , 2012 - 9:59 am
Shhh…
10 de Junio , 2012 - 12:19 pm
Don Jenaro Castro, buena persona
30 de Junio , 2012 - 12:41 pm
Don Juan José González Rivas, abulense de raíces orensanas, motivo de orgullo para Galicia